Saturni die 21 m. Octobris a. 2017


Aliquid inexspectatum Franciscae mihique accidit cum, relicto rure nostro, iter Bruxellas faceremus: autocinetum enim nostrum, electricitate necopinato carens, longius progredi non potuit. Autocinetum ad officinam, ubi tractari solet, delatum est et nos aliud vehiculum accepimus, quo vecti ad sessionem hora demum quinta postmeridiana pervenimus.

Feliciter nonnulli participes, quos de hoc incommodo certiores feceramus, effecerunt ut advenientes tempori acciperentur et sessio feliciter haberetur.

Argumentum disceptationis, de separatione rei publicae et religionis, a Luca excogitatum erat, cuius summa ad participes cum invitatione missa erat (vide infra).

De hoc argumento usque ad adventum nostrum fuse disputatum est; plerique, sed non omnes, putabant leges civitatis auctoritate praevalere, si quod praescriptum religiosum esset legi contrarium. Attuli epistulam ad me missam a viro catholico, qui sessionem participare non potuit. Nonnullas partes huius epistulae palam legi, cum inter alia scriptum esset hoc: «Res publica certe distincta esse debet ab Ecclesia at non separata legesque civiles Ecclesia ‘ratione peccati’ palam reprobare potest. Si autem res publica aliquid directe contra ius divinum, sive naturale sive positivum, imperat, ei oboedire prohibetur, ut iam tempore Romani imperii gloriosi fecerunt martyres.»

Post adventum nostrum corona constabat e quindecim hominibus ad quattuor civitates pertinentes, Belgicam, Francogallicam, Germanicam et Italicam.

Semihora tantum restabat ante sessionis finem. Ad mentes relaxandas spectavimus Titini libri imagines in albo monstratas, quas descripsimus et cuius dialogos in Latinum vertimus.

Sessione hora sexta dimissa, quinque nostrum vicinam cauponam petiverunt, ubi iucunde cenaverunt.


Proxima sessio fiet die 9 m. Decembris. Interea optime valete!


.......................................................



De separatione rei publicae et religionis (Lucas Willemarck)


His diebus separatio rei publicae ab ecclesia fundamentum habetur in hodiernis civitatibus, in quibus iura diversarum religionum tuta non sunt nisi iura utriusque societatis rite definiantur et ecclesiae et rei publicae.


Nunc videamus quae sit natura ecclesiae. Ecclesia est societas libera sponte sua coeuntium ut deum publice colant eo modo quem deo acceptum fore ad salutem animarum. Homo nulli a natura obstrictus est ecclesiae, nulli addictus sectae, illi se sponte aduingit societati, ubi veram religionem cultumque deo gratum credit se invenisse. Quod si deprehenderit aliquid vel in doctrina erroneum vel in cultu incongruum, eadem libertate, qua ingressus est, semper pateat exitus necesse est. Nihil in hac societate agi potest de bonorum civilium possessione. Nulla hic quacumque de causa adhibenda est vis. Quae cum ita sint, siquidem orthodoxiam colentes non recte sentientes haereseos damnant, nulla est facultas magistratui civili iudicii ferendi, quia de dogmatum veritate et de cultus rectitudine iudicare nullo modo est magistratus civilis. His positis, intellectu facile est potestatem civilem non debere articulos fidei sive dogmata vel modos colendi deum, lege civili praescribere.


Res publica contra est societas politica cuius finis est res civiles ordinare ac recte iusteque regere. Res publica videtur societas hominum solum ad bona civilia conservanda promovendaque constituta. Bona civilia sunt inter alia ipsa vita, libertas, corporis integritas, consuetudines virorum et mulierum et rerum externarum possessiones ut sunt latifundia, pecunia et caetera. Hunc ad finem magistratus civilis vi armatus est ad poenam infligandam violatoribus. Magistratus civilis solum prospicere debet ne quid detrimenti res publica capiat, ne alterius vel vitae vel bonis fiat damnum.


Hodie simultates principaliter oriuntur e difficultatibus religionis islamicae aptandae societati hodiernae. Theologia islamica cum tamen saepe verbum pro verbo reddat, fieri non potest quin dissensiones oriantur magistratui civili cum islamicis fidelibus. Re vera fit ut religio islamica non semper servet distinctionem faciendam inter societatem politicam et religionem, quarum fines multum inter se differunt, quia altera spectat ad res civiles ordinandas, altera tantum spectat ad salutem animarum. Quotienscumque limites inter ecclesiam et rem publicam non rite definiuntur necessario iurgia oriuntur. Exempli gratia lex islamica severissime punit quemvis islamicum suam ipsius religionem abdicantem, ita negans libertatem ingrediendi atque exeundi religionem. Quae cum ita se habeant, sunt plura Alcorani praescripta contraria iuribus hominis, quorum inter alia libertas religionis eligendae.


Insuper in Europa cives tenentur Europaeo foedere iurum hominis tuendorum, cuius articulus nonus instituit libertatem religionis. Nonnulla islamica praescripta erga mulieres exempli gratia contraria sunt his legibus civilibus. Hac in re nulla est dubitatio quin ordo civilis anteponendus sit conscientiae religiosae. Quod si eveniat, in casu mulieris islamicae matrimonio coniunctae, ubi praescriptum islamicum iuri civili opponitur, lex civilis praescriptis islamicis anteponenda est. Exempli gratia secundum regulam islamicam viro licet uxorem repudiare etsi uxori non licet coniugem repudiare. Problema in eo est ut res publica in Europa occidentali in rebus religiosis nullius religionis est, ut eo melius societas pluralis, ubi homines variarum religionum una vivunt, moderetur, quod facere non potest nisi ad rationes nullius religionis res publica se adiunxerit, atque lex civilis suprema habeatur ad discordias componendas.

Saturni die 9 m. Decembris anno 2017


Septem tantum sessioni interfuerunt; non enim pauci nuntiaverant se variis de causis impeditos essent quin venirent. Hoc eo magis dolendum erat quod argumentum a Volfgango Jenniges propositum spectabat ad discrimen Catalaunicum ac fortuito, sed vere opportune, Londinio advenerat amicus noster Avitus, Hispanus.

Nobis imprimis tristis nuntius erat afferendus: «Nuntii Latini», quos iam multos annos undis latissime diffundebat publica Radiophonia Finnica, finem habebunt sub finem huius anni. De causa interrogavi Tuomonem Pekkanen, Nuntiorum conditorem et unum ex locutoribus, qui mihi respondit causam non esse auditores rariores factos, 78.000 enim fuisse ineunte hoc anno, sed novos incultosque Instituti publici regentes. Petitio statim missa est, cui milia hominum subscripserunt, inter quos omnes sodales Academiae Latinitati Fovendae. Videbimus effectum…

Postea venimus ad argumentum «De discrimine Catalaunico». Laudandus est Volfgangus, quod optimum argumentum invenit idque duobus paginis dilucide et methodice exposuit:


DE DISCRIMINE CATALAUNICO


Res et verba (brevis conspectus rei):

Latine: Catalaunia (regio), Catalaunus (vir), Catalaunicus (res).

Lingua Catalaunica pertinet ad stirpem linguarum Romanicarum, earum videlicet, quae post finem Imperii Romani in variis regionibus ex lingua Latina pedetemptim sunt exortae; patet origine a montibus Corvariae (Corbières, in Gallia hodie sitis) usque ad flumen Rubricatum (Llobregat, a Barcinone in meridiem versus), antiquiora documenta ad s. XII referuntur.

In principatu Andorrensi (77.000 incolarum) lingua Catalaunica est ex anno 1993 lingua publica.

In ipsa Catalaunia: Cognitio: 95% intellegunt, 75% loquuntur, legunt, 50% scribunt.

Terra Catalaunica, i.e. ubi lingua Catalaunica (vel ei similis) adhibetur, latius patet quam ipsa Catalaunia, quae est una ex 17 regionibus Hispaniae (Incolae: 7,5 mio, septuagies quinquies centena milia incolarum). Accedunt Valentia (2 mio, vicies centena milia, ex s. XIII post Arabes devictos expugnata); insulae Balearides (1 mio, decies centena milia, inde a s. XIII); Aragoniae margo finitimus; praeterea Perpeniacum (Perpignan), Algaria (Alghero, portus in Sardinia, s. XIV) aliquando ad regnum Aragoniae pertinentia.

Historia:  s. IX comitatus varii sub rege Francorum; s. XII > regnum Aragoniae (per matrimonium); 1469 Castilia + Aragonia coniunctae (per matrimonium Isabellae et Ferdinandi); 1659 comitatus Ruscelloni fit pars regni Galliae; 1715 autonomia aboletur a Borboniis; s. XIX revixerunt cultus et lingua; 1931: autonomia politica; 1936-1939: bellum civile, aboletur deinde autonomia politica; 1977: usus publicus iterum permittitur; … …

1.10.2017: plebiscitum, quo “sui iuris” declaretur Catalaunia proprie dicta; 42% participes, quorum 90% pro.


ARGUMENTA VARIA “PRO”:

1) “lingua et cultus civilis cum natione et re publica sui iuris constituendis sunt artissime coniuncta”

2) “ubi viget lingua propria cultusque civilis proprius, oportet fiat etiam res publica plane sui iuris”

3) “nemini ius est prohibere quominus regio quaedam sui iuris fieri velit et reapse fiat”

4) “omnes constitutiones vetant secessionem partium; et civitates quae nunc sunt in Europa magnam partem aliquando modo illicito, i.e. contra iura tum statuta, creatae sunt”

5) “suffragia iniquo modo impedita sunt; tamen eorum qui suffragia tulerunt maior pars favet”

6) “non paucae civitates sociae Confoederationis Europaeae sive minores sive pauperiores sunt Catalauniâ quae esset sui iuris”

… …


ARGUMENTA VARIA “CONTRA”:

1) “licet linguam colere propriam et cultum servare civilem absque civitate plane sui iuris facta”

2) “novae civitates quae ratione linguae cultusque civilis creantur, Europae saeculi XXI non iam conveniunt”

3) “in civitatibus constituendis etiam adiuncta quaedam historica respicienda sunt; comitatus autem Barcinonensis numquam sui iuris fuit, sed feudum regni Francorum, dein pars regni Aragoniae, deinde Aragoniae cum Castilia coniunctae”

4) “plebiscitum contra constitutionem peractum ideoque illicitum est, praeterea auctoritates regionales aperte contra leges egerunt”

5) “suffragia, praeterquam contra legem facta, etiam falsa sunt: minor tantum pars favet secessioni; insuper suffragium instituendum de secessione ad omnes cives spectare debet, non tantum ad eos qui regionem incolunt”

6) “in Confoederatione Europaea iam satis sunt civitates sociae, numerum earum augere non convenit”

… …


Quaestiones agitatae:


Si Catalaunia fit sui iuris …

… fietne statim civitas socia Confoederationis Europaeae?

… imponetne civitatem suam suis civibus, an licebit eis etiam, simul aut tantum, si libuerit Hispaniae cives manere?

… quid de rebus oeconomicis, de vectigalibus, de aere publico, de pecuniis transferendis ad regiones pauperiores (etiam extra Catalauniam sui iuris factam sitas)?

… quid de usu linguae Castellanae in Catalaunia sui iuris facta?

… quis fiet comes Barcinonensis?

… …


Varii nexus interretiales:


http://www.elasterisco.es/farsa-catalana/


https://www.elasterisco.es/como-hemos-llegado-a-esto/


https://doorbraak.be/catalonie-10-bedenkingen/


https://diepresse.com/home/meinung/kommentare/leitartikel/5295252/Spaniens-Ministerpraesident-ist-in-die-katalanische-Falle-getappt


https://diem25.org/catalonia-is-a-european-problem-demanding-a-european-solution-yanis-varoufakis/


                                            ..................................


Diu disputatio prolata est; etiam vir, impeditus ne participaret ipse, sententiam suam epistula patefacere voluit. Qui addidit secundum legem Belgicam anno 1883 pactam nec abrogatam fieri non posse ut regimen satisfacieret mandato Europaeo extraditionis, quod misit regimen Hispanicum.

Ipse nonnulla commentaria feci de argumentis «pro»:

1. Francogallus poeta Racine, postquam discipulus fuit Iansenistarum abbatiae Portus Regalis, viginti duos annos natus iter fecit ad meridiem Ucetias (hodie Uzès) petiturus, ubi avunculum habebat munere vicarii generalis fungentem. In clara epistula narrat amico suo La Fontaine se in itinere ultra Lugdumum incolarum verba iam non intellexisse, neque eos verba Francogallica. Tunc, i.e. septimo decimo saeculo, lingua Francogallica, vel potius dialectus Insulae Francogallicae, solum a minore parte regni intellegebatur.

Haec non erat difficultas tempore Veteris Regiminis; rex enim erat sacrum vinculum diversorum populorum regni. Rege tamen sublato Revolutione Francogallica, quaestio orta est: quomodo civitatis cohaerentiam servare possent? Modus excogitatus fuit linguam Parisiorum omnibus civibus imponere ad homogeneam nationem creandam.

Res non celeriter facta est. Solum tempore tertiae rei publicae, circiter ab anno 1880, fieri potuit, ut terribilibus legibus lingua Francogallica doceretur in omnibus scholis, vehementer vetito usu dialecti localis. Effectus non fuit generalis ante primum bellum mundanum, sed nunc Francogalli videntur semper Francogallice locutos esse et haec imposita lingua, nationalis dicta, eis maxime prodest.

Hoc exemplum alii postea non paucis in regionibus secuti sunt, non raro adiuncta «purificatione ethnica quin etiam linguistica».

2. Si hoc verum esset, Europa constaret e multitudine parvarum rerum publicarum, unde fieret impotentia, ut statim dixit Iohannes Claudius Juncker, Commissioni Europaeae Praeses. Omnes potentes civitates hodiernae contra imponunt linguam et cultum civilem communem; sicut Foederatae Americae Civitates, Russia, Sinae…

3. Hoc ius nusquam inscriptum est; semper sunt ambitiosi iactantesque viri (dico solum viros, quia tales non solent esse feminae), qui «praesidem» alicuius parvae reipublicae fieri malunt, quam alicui provinciae maioris civitatis praeesse. Carolus Puigdemont est typicum exemplum huiusmodi viri.

4. Hoc est et verum et necessarium.

5. Falsum est dicere maiorem partem favere.

6. Hoc verum est, sed sunt casus historiae et earum pondus in orbe terrarum necnon in Unione Europaea minus est.

Aliquid in fine addidi: linguam Catalaunicam (e compluribus dialectis undevicesimo saeculo confectam) novae rei publicae imponere efficit ut incolae separentur a magna area linguae Hispanicae, id quod eis certe non proderit.

In fine disputationis omnes praesentes consentiebant: Catalaunia nova Res Publica sui iuris fieri, sit nocivus error; de modis tamen autonomiae posse disputari.

Clausa disputatione, statim venimus ad tertium punctum, i.e. ad textum a Francisca electum, qui legeretur et Latine explicaretur. Rem enim satis salsam invenerat, textum a Laurentio Valla (1407-1457) conscriptum c.t. «Accusatio virginitatis» (in opere De Voluptate).

Non multum tempus supererat ad Titini fabulam in albo describendam et vertendam.

Dimissa sessione hora sexta, quinque nostrum proximam cauponam adierunt, ubi iucunde Latineque cenaverunt.


Proxima sessio fiet die 3 m. Februarii a. 2018. Interea vobis iucundos dies festos exoptamus, atque in annum novum, cum iam instet, optima quaeque!


                                            ......................................


Accusatio virginitatis


Nostros maiores (non enim omnia sancte fecerunt) mihi velut patrono feminarum, non quidem anilis sed iuvenilis aetatis, libet castigare atque reprehendre. Agam vero non tamquam advocatus, sed tamquam una illarum quae invita ad sacerdotium deducatur, et in senatu Platonico, ubi intersint viri et feminae, sic loquatur. Quid sibi vult, patres conscripti, iste tantus in nos infelicissimas puellas rigor? Quod genus hoc hominum, quaeve hunc tam barbara morem permittit patria, ut contra omnium animantium naturam atque ipsorum etiam deorum vitam trahere nos cogatis? Nullum in rebus humanis intolerabilius virginitate tormentum est. (...)

O dura sexus condicio. Mariti impune pellices habent, uxoribus ne offensis quidem ac lacessitis licet talionem reddere. Mariti repudiare uxores possunt, miserae uxores repudiare maritos non possunt. Verumque illud et nimis verum est, quod inter feminas dici saepe audivi: Dat veniam corvis, vexat censura columbas (Iuv. II, 63). Haec tamen utcumque ferenda sunt. Nam et quae propter pellicem dolet, interdum tamen maritalem fructum capit. (...)

Si vos numinum tangit religio et maiestas, respicite ad ipsos deos: omnia plena gaudiis nuptialibus videtis. Iovem cum Iunone, Neptunum cum Salacia, Plutonem cum Proserpina, Bacchum cum Ariadne, Herculem cum Hebe, Vulcanum cum Venere. Taceo quod Iuppiter, quantum in ipso fuit, virgines esse non passus est. Una Minerva virgo dicitur. Quam quidem ceteri dii, inito consilio, Vulcano collocaverant. Illum haec superba et fastidiosa, quod filia Iovis esset, praesertim fabrum et claudum maritum aspernata est, et indignata, quasi nemo deorum tanto coniugio dignus esset, virgo perseveravit. (...)

Iam tempus est quasi in vere quodam aetatis efflorescere, et fructus ferre. An dotis solvendae timor vos retinet? Modico contentae sumus, dotem non petimus, omnia maritus erit. (...)

Vos universas imploro matres, vos publico nomine imploro feminae, vos infelicissimae, quarum plus quam de capite agitur, appello virgines, concurrite, concurrite, atque ipsorum virorum manus prensantes, vel clamate, vel rogate, vel vim facite. Mihi credite, nemo nobis nocebit, nemo nos repellet, omnis iuventus, quae robustissima est, contra hos senes auxilium feret. Tamdiuque persistamus ac pugnemus, quamdiu legis indignitas non abrogabitur. Affirmo, promitto, victrices, et quidem brevi ab hoc certamine discedemus. (...)

Si iudex in hac causa essem, non puellam modo absolverem, sed Vestam ipsam condemnarem, ignemque illum in se ac sua templa converterem. Et dubitabatis me audere de sanctimonialibus dicere. Nolo aliquid contumeliosius loqui in homines, qui sacerdotia muliebria in honore habent. Hoc tantum dixerim, qui haec laudant, aut insanos esse, aut pauperes, aut avaros.


Valla, De Voluptate, I, 46.

Circulus Latinus Bruxellensis sub auspiciis sodalitatis Melissae necnon fundationis «Humanitas Europae» Bruxellis congregari solet secundo quoque mense, moderante Gaio Licoppe, ad Latinitatem iucunde exercendam.

Saturni die 3 m. Februarii a. 2018


Frequens fuit sessio: sedecim enim fuerunt participes.


Complures erant nuntii. Christianus Laes locutus est de Nuntiis Latinis e Finnia per undas emissis, quos radiophoniae regentes ineunte hoc anno supprimere volebant. Interrogatis amicis nostris Finnis, apparuit causam non esse deminutionem numeri auditorum, qui magnus est, sed novorum regentium incultum, qui censerent emissionem Latinam hodie locum iam non habere. Statim petitio a permultis auditoribus missa est, rogans ut Nuntii Latini adhuc emitterentur. Idem fecerunt Academiae Latinitati Fovendae sodales severa epistula. Haec non fuerunt sine effectu, decreti enim effectus suspensus est usque ad medium annum 2019. Postea videbimus…

Nescio quomodo, Aloisius Miraglia novit Professorem Wang Caigui, qui Academiam Wenli condidit ad neoconfusianismum fovendum; dolebat enim de Sinensium mente materialistica. Ab eo in Sinas invitatus est, ad instituendam cooperationem inter Academiam Wenli et Academiam Vivarium Novum. Eadem occasione comperimus Pekinensem Universitatem Linguarum Extranearum proximo anno academico cathedram Linguarum Classicarum Occidentalium creaturam esse, iuvante Vivario Novo.

Tertius nuntius quoque gratus est. Nuper epistulam ad me misit Avitus, qui superiore mense Decembri Londinio Bruxellas venit ad sessionem nostri Circuli participandam; inter alia res miras nuntiabat. Oxoniae quidem, aiebat, favente notissimo Professore Georgio Hutchinson et vinculo cum Academia Vivario Novo constituto, usque ad 30 studentes coeperunt hoc anno Latinitatem vivam exercere. Professores saltem duo Cantabrigenses Latinitatem vivam quoque explorant. Londinii autem anno praeterito doctrix Aemilia Lord-Kambitsch instituit, primum hominum memoria, UCL Living Latin Workshop et hoc anno eiusdem facultatis Graecae et Latinae linguae studentes numero circiter 15 sponte sua Avitum rogaverunt, ut amplius eos doceret, quod bis in hebdomade facit.

Magis etiam miratus est Avitus, cum rectix UCL Centre for Languages & International Education ei licentiam dedit duos cursus totos Latinos in UCL Summer School instituendi. Cursum Vivae Latinitatis in orbe academico, quantum scit, hactenus tantum Universitas Kentukiana praebet. Cum UCL non inter minimas orbis terrarum universitates numeretur et ad UCL Summer Schools multi undique studentes venire soleant, hoc quidem inceptum ei videtur Vivae Latinitatis proposito maxime prodesse posse. Duo proponuntur cursus, alter de sermone Latino, alter de litteris Latinis in Britannia.


Post hos optimos nuntios venimus ad argumentum tractandum. Ipse argumentum excogitandum curavi, cum nemo se proposuisset, atque quaestionem in America ortam elegi, de qua recenter multum tractatum est in Europaeis quoque diariis periodicisque. Titulus est: «quid de sexualibus lacessitionibus, quas multae feminae patiuntur in Orbe Occidentali?». Ad disceptationem faciliorem faciendam, eam divisi in complures quaestiones.

Primum: ad lacessendum necessariumne est potentiorem esse quam victimam? Omnes assensi sunt hoc necessarium esse seu modo physico seu modo morali. Timiditas victimae abusui auctoritatis moralis favet.

Deinde proposui: Estne aliqua coniunctio inter hodiernas feminarum querimonias de sexualibus lacessitionibus et recentem mulieris condicionem in orbe Occidentali, qua de iure et de facto par viro facta est? Omnes assensi sunt, sed tunc unus e participibus dixit se pro certo habere hanc satis recentem mulierum condicionis mutationem eis esse detrimento; optima erat feminarum condicio, cum solum domum curabant atque liberos educabant. Miratus sum quod fuerunt iuniores puellae, quae hisce verbis assensae sunt. Sic disputatio ab ipso argumento ad feminarum hodiernam libertatem atque paritatem diu flexit. Mihi aliquid erat respondendum. Initium nostri humani generis (homo sapiens sapiens) non evenit ut in Vetere Testamento narratur; femina non orta est ex aliqua viri costa. Indagationibus autem archaeologicicis demonstratum est virum et feminam eodem modo naturaliter natos esse ante centena milia annorum e praecedenti hominis genere.

Insequens quaestio erat: De quibus rebus feminis querendum est? Praesentes feminae, cum quaestio ad res nimis personales spectaret, de se ipsis nihil dicere voluerunt. Omnes tamen fessae sunt se caute se gerere, v.g. solas vespere in urbe non ambulare. Semper eadem causa apparet, maior scilicet agressoris potestas.

Insequens quaestio: suntne loca in orbe terrarum, ubi hominum memoria feminae viris pares fuerunt? Nemo hoc videbatur scivisse, memoria tamen plerique tenebant Amazonum fabulosas narrationes, quae apud antiquos auctores leguntur. Aliquid ipse addidi. Certe aliqua veritas inest in his fabulis, quam nostri temporis archaeologi conantur detegere. Graeci antiqui infrequentem regionem supra Pontum Euxinum et Mare Caspium latissime patentem Scythiam vocare solebant; per eius tesca vagabantur diversae nomadum gentes. Nihil Hellenes magis perturbabat, quam feminarum condicio apud Scythas; cum in Graecis civitatibus feminae viverent quasi inclusae in gynaeceis, in Scythia eodem modo se gerebant ac viri, quibus pares erant. Penthesilea eximium exemplum erat feminae, quae Graecos bellatores vincebat et solum ab Achille trucidari potuit. Non autem ei deerat corporis gratia; Achilles enim, cum eius mortuum corpus bracchiis sustineret, Penthesileae pulchritudine tactus magna tristitia oppressus est.

Archaeoligi plus mille tumulos sepulcrales (Kourganes vocatos) effoderunt in ingenti regione a Thracia usque ad Sinarum limites patente. In uno ex eis quarto saeculo a.Ch.n. aedificato inventae sunt reliquiae corporis, in cuius genu infixus erat aeneus sagittae aculeus; duae lanceae ante sepulcri aditum in solo fixae erant et duae quoque iuxta reliquias. Erat typicum sepulcrum bellatoris Scythae, sed, inspecto sceleto, apparuit id pertinere ad iuvenem bellatricem. Haec non est exceptio, sunt enim loca, ubi 37 centesimae partes sceletorum sunt bellatricum.

Apud nomades puellae et pueri necessarie eodem modo exercentur et educantur; semper enim sunt in motu et res servandas vix habent. Maxima mutatio incohatur, cum ante decem millennia oritur aetas neolithica, qua gradatim inveniuntur agricultura et bestiarum pastio, homines sedentarii fiunt. Qua de causa labores magis diversi fiunt, quos distribuere oportet; feminis tribuitur habitationis eiusque circumiectorum cura, viris, cum sint natura validiores, venatio et armata bonorum defensio; nam nunc gignitur aliqua ciborum abundantia et timentur fures necnon hostes, cum frequentiores inde fiant homines. Haec laborum divisio, qua viri feminis potentiores fiunt, gignit eorum dominationem.

Capitaneus Cook, cum in Australiam duodevicesimo saeculo appulit moresque aborigenum invenit, in libro suo nautico scripsit haec mira verba: «Re vera multo feliciores sunt quam Europaei… Tranquilli vivunt, non perturbati inaequalitate hominum condicionis. Omnia ad vivendum necessaria suppeditantur terra marique… Fruuntur iucunda tempestate et aere sano… Nulla eis est abundantia.»

Ultima quaestio: Cur res gradatim ab undevicesimo saeculo in orbe cultus Europaei mutantur? Auctoritate Ecclesiae christianae a saeculo duodevicesimo minuta, sunt feminae, quae pares viris fieri cupiant imprimis in institutione, deinde in muneribus. Post vehementes pugnas pares tandem factae sunt dimidia posteriore parte saeculi vicesimi. Incredibiles progressus technici feminis tunc multum faverunt, quia potestas magis magisque iam non pendebat a viribus corporis, sed ab intelligentia cerebri, qua in re feminae viris pares sunt.

Diu producta est haec disceptatio. Oportebat ad insequens punctum transire. Ut solet, Titini fascinora e libro De Rackhami Rubri thesauro in albo exhibita in Latinum vertere perreximus.

Tempus defuit ad textum legendum.

Sessione hora sexta dimissa, septem proximam cauponam petiverunt, ubi Latine colloqui perrexerunt.


Proxima sessio Circuli Bruxellensis fiet die 3 m. Martii. Interea optime valete!